Şemsi Altaş “O AN!”

Şemsi Altaş

O AN!

Genç sanatçı Şemsi Altaş kişisel sergisi “O AN!” ile 13 Şubat – 9 Mart 2013 tarihleri arasında Art Suites Gallery Beyoğlu’nda.

Sanatçının ekspresif bir tavır ile resm ettiği öğrenciler, sistemin içinde ki “an”ları temsil ediyor gibidir. İzleyici sadece, sanatçının yakaladığı o an’ı ve sanatçının yansıttığı ifadeleri görebiliyor. Öğrenciler resmin ‘kendisine’ poz verirken, silikleşen yüzlerini görüyoruz, kimliğini göremediğimiz yüzler oluşuyor. Sanatçının renkler ile oluşturduğu dışavurum sayesinde, ancak resimde ki kişiler hakkında fikir edinebiliyoruz.

“Öncesini ve sonrasını bilmediğimiz, sadece o an’a şahit olduğumuz Şemsi Altaş’ın resimlerinde, anlık durumlar bizleri sorgulamaya sevk ediyor. Yaşamın an’ı içinde gelişen heyecanlar, korkular, şaşkınlıklar ve beklentilerle karşı karşıya kalıyoruz. Yaşamın kendi içindeki dönüşümü, insanları etkilemekte ve ifadeler iletişim aracı olmaktadır. İzleyici için birer iletişim aracı olabilecek bu resimlerde, o an içindeki atmosfer yansıtılmaya çalışılmıştır.

Altaş’ın resimlerine plastik açıdan bakacak olursak; ‘’hareketli veya hareketsiz duran her resim belli bir niyeti, hatta belli bir düzeni sergiler. Resim her şeyden önce belli bir düzen içinde bir araya getirilmiş renklerle kaplı bir yüzey olduğu birçok durumda geçerlidir’’. (Rudel,1991,89). Tıpkı Rudel’in de bahsettiği gibi, Altaş’ın resimlerinde de renklerle kaplı yüzey üzerindeki figürler, ifadeleriyle bizleri sorgulamaya sevk ediyor. Bunu yaparken de her bir tuval yüzeyi ayrı bir an’ı bizlere sunuyor. İfadeler değiştikçe figürlerin hareketleri ve elleri duruşu değişiyor. Her duruşta birden fazla durumu yansıtabiliyor. John Berger’in (2003) ‘’görülebilir olanın ardında seçilmemiş yüzlerce görülebilirlik olanağı yattığını’’ söylemesi gibi. Tuval üzerinde kimi zaman dingin, kimi zaman ise karmaşık yüzeyler karşımıza çıkmaktadır. Renk ve leke bu oluşumun hep içerisindedir. Altaş’ın resimlerinde gizli mekan içinde zaman zaman somutlaşan unsurlar, figürlerin yüzlerindeki ifadeyi destekler durumdadır.

An’ı birlikte paylaşabilmek için resimlerdeki bakışlar izleyiciye yönelmiş, sanki izleyen ile izlenilen yer değiştirmiş gibidir. Figürler, bir önce ya da bir sonraki anda oluşabilecek muhtemel boşlukların, izleyici tarafından doldurulmasını beklerler.”

Şemsettin Edeer